คุณเคยผูกพันกับอะไรบ้างรึเปล่า..
และด้วยวันเวลาที่ผ่านไป ทำให้สิ่งนั้นเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต

ดินดำ เป็นหมาตัวแรก ที่ฉันได้มาจากการอ้อนวอนขอพ่อ ว่าอยากให้บ้านของเรามีสัตว์เลี้ยงสักตัว
แล้วสามวันต่อมา หมาสี่ตาสีดำ ใส่ถุงเท้าสีน้ำตาล ตัวอ้วนกลม ก็เดินทางมายังบ้านของเรา
ดินดำ เป็นชื่อที่พ่อตั้งให้ มันน่ารักมาก จนทุกคนลุมล้อม และหลงรัก
แต่มันขี้อาย และชอบแอบไปหลบหลังตู้เย็นเสมอ..

และแล้ว ดินดำก็โตมาด้วยหน้าตาแบบล๊อตไวเลอร์ แต่เตี้ยเหมือนบลูด็อก
มันเลยมีอีกฉายานึงว่า 'ขอนลอย' เพราะว่าเหมือนดำเหมือนขอนที่ลอยอยู่ในน้ำ

ฉันเลี้ยงดินดำมา 8 ปีเต็ม รักบ้าง ไม่รักบ้าง ตีบ้าง กอดบ้าง
แต่มันก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉันรักมาก  เพราะมันคือสัตว์เลี้ยงพันธ์ฮาที่สุดในโลก
 
มันชอบมีวีรกรรมประหลาด ๆ ให้หลายคนฉงน และสงสัย
เช่น สายตาสั้น มาก ถึงมากที่สุด วิ่งชนฉันเสมอ! ขอย้ำว่าเสมอเวลาที่ฉันหยุด
เวลาเดินผ่านชอบเหยีบบเท้า!! O[]o!! แกกล้ามากดินดำ!
กินอาหารทุกอย่างที่เทลงไปในจาก ผัก พริก ขิง ข่า ตระไคร้ ฯลฯ
และอีกสารพัด สารพัน ที่มันทำให้เราทุกคนในบ้านหัวเราะ

เวลาที่ฉันมีเรื่องเสียใจ ฉันจะเดินไปหาดินดำ
และเล่าเรื่องราวให้มันฟัง แล้วก็ร้องไห้ไปด้วย
ดินดำจะมองเหมือนเข้าใจฉันทุกอย่าง

แต่วันนี้ แม่โทรมาบอกว่า ดินดำตายแล้วนะ เหมือนว่าเป็นเรื่องโกหก
 ดินดำป่วยมานานมากแล้ว 4 ปีได้แล้วมั้ง
ตอนป่วยครั้งแรก ไม่มีใครพามันไปหาหมอได้เลย พ่อต้องไปปรึกษาหมอเอง
หมอบอกว่า ถ้าพามาไม่ได้ มันก็ต้องตายภายในสามเดือนนี่แหละ
หมอก็ได้แต่จัดยามาให้เท่านั้น
แต่ก็ไม่น่าเชื่อ มันรอดตาย..และอยู่มาได้อีก 4 ปี
ยังแข็งแรง และทำเรื่องประหลาดให้เราหัวเราะได้อยู่

เมื่อก่อน ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลยว่า
ทำไมเวลาที่เพื่อนมีสัตว์เลี้ยงที่บ้านตาย ทำไมต้องร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
หมาตัวเดียว แมวตัวเดียว เอามาเลี้ยงใหม่ก็ได้

แต่วันนี้ ฉันเข้าใจแล้วว่า ทำไมต้องร้องไห้

ถ้าเราได้มีโอกาส ได้ผูกพัน และรักอะไรสักอย่าง
แน่นอนว่า เราไม่มีทางอยากสูญเสียมันไป

แต่กฏของธรรมชาติที่ขีดไว้ เราก็ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงมันไปได้

พ่อบอกว่า ตอนพ่อจะเอาดินดำไปฝัง ก้อนดิน หมาพุดเดิ้ลสีดำ ที่เลี้ยงคู่กับดินดำมาตั้งแต่เด็ก
พยายามงับหาง งับหู ดินดำไว้ ยื้อยุดไม่ให้พ่อเอาไปฝัง
ก้อนดินร้องเสียงดังมาก ดังกว่าทุกครั้งที่มันเคยร้อง
แม่พยายามจะดึงก้อนดินออก แต่ก้อนดินก็ไม่ยอมแพ้ ที่จะปลุกดินดำให้ตื่น
จนแม่ต้องอุ้มก้อนดินไว้ ซึ่งมันก็ยังคงดิ้นและร้องไม่หยุด

ก้อนดินคงรู้สึกไม่ต่างจากฉันเลยสินะ..
ที่อยากให้ดินดำ อยู่ด้วยกัน..นานกว่านี้

การจากไปของดินดำ ทำให้ฉันมองเห็น
ว่าชีวิต เป็นสิ่งมีค่ามาก

เราอาจรู้ วิธีที่จะรักษาชีวิตให้ยาวนานไป 100 ปี
แต่เราไม่อาจล่วงรู้โชคชะตา ว่ากำหนดมาให้เราหายใจได้ยืนยาวเท่าไหร่
เราอาจรู้ วิธีการที่ทำให้คนอื่นมีความสุข
แต่สิ่งที่เราทำอยู่ทุกวันคือ รอพรุ่งนี้ก่อน

เราจะรู้ถึงคุณค่าของการมีอยู่.. ถ้าเราได้สูญเสียสิ่งนั้น..