ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนจะเกิดขึ้นได้ ถ้าใจสองใจคิดเหมือนกัน
ใจสองใจคิดเหมือนกันแล้วรักกันได้ ถ้าทั้งสองยอมเผยความในใจนั้น
ความในใจที่ได้สื่อถึงกัน จะก่อเกิดเป็นความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน

ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองพาหัวใจก้าวมาไกลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

ตั้งแค่วินาทีนั้น หรือทุกวินาทีรวมกัน
ฉันไม่รู้ความรู้สึกแบบนี้ มันก่อตัวมาจากสิ่งใด

เราไม่ได้พูดคุยกันด้วยถ้อยคำดูดี หวานซึ้ง
ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องโลก จักรวาล หรืออะไรที่ยิ่งใหญ่

เราคุยกันด้วยเพียงถ้อยคำธรรมดาของคนธรรมดาที่กล่าวทักกัน

แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม?
แค่เพียงระยะเวลาอันแสนสั้น
ในห้วงคำนึงของฉัน..
จึงมีแต่เพียงเธอผู้เดียวเท่านั้น

ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองพาหัวใจก้าวมาไกลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

แต่ฉันมั่นใจว่ามันสั่นไหวตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ

อย่างนี้มันเรียกว่าความรักได้หรือเปล่า?
หรืออย่างนี้มันเรียกว่าความหลง

และถ้าไม่ใช่ความรัก
ฉันก็คงเป็นคนที่หลงนานเหมือนกัน

บางทีฉันก็ไม่แน่ใจตัวเอง
มันอาจเป็นเพราะหัวใจของฉันว่างและแห้งแล้งมานาน
พอมีใครที่ถูกใจผ่านเข้ามา มันก็เติมเต็ม ซึมซับ และกักเก็บมันไว้

อาจเป็นฉันเอง ที่ยังพยายามกักเธอไว้ เก็บไว้ กอดไว้ในห้วงคำนึง
เพราะความเหงาทั้งหมดทั้งมวลของฉันนั้นเอง

ฉันคิด..ฉันชอบ..
แต่ฉันไม่เคยพูดไป ไม่แม้กระทั้งแสดงอาการ

เธอคิด..เธอชอบ..
ฉันไม่รู้ เพราะเธอไม่เคยพูด ไม่แม้กระทั่งแสดงอาการ

แม้ว่าเราอาจเพียงพบไม่อาจผูกพันธ์
ชะตากำหนดให้ฉันและเธอเดินมาเจอกันแค่จุดนั้นแล้วพรากจาก

คงเป็นเรื่องดีสำหรับฉันที่ไม่ได้เอ่ยอะไรไป
และคงเป็นเรื่องดีสำหรับเธอที่ไม่ต้องรับรู้ ให้ลำบากใจ

ชะตาลิขิตให้พบ แต่ฉันอาจขลาดกลัวเองที่ไม่กล้าสานต่อ
อาจทำให้ฉันต้องอยู่เดียวดายแต่เพียงผู้เดียวเช่นนี้

กักกุมความรักที่เป็นความลับไว้แนบอกแบบนี้

สุขและเศร้า...แต่เพียงลำพัง

ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองพาหัวใจก้าวมาไกลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

...